كاسبى كه درآمدش كفاف زندگىاش را ندهد ، گرفتن زكات بر او حلال است . 7 گرفتن زكات بر فقير حلال است ، هرچند داراى خانه يا خدمتكار باشد ، به شرط آنكه به آن دو نياز داشته باشد . 8 كسى كه براى دريافت زكات ادعاى فقر مىكند ، در صورتى كه معلوم نباشد دروغ مىگويد ، ادعايش بدون نياز به سوگند ، پذيرفته است . 9 همچنين اگر مالى داشته و مدعى از بين رفتن آن است . از برخى نقل شده كه در اين صورت ، بايد بر تلف مال سوگند بخورد . 10 چنانچه پس از پرداخت زكات به فقير ، معلوم شود وى غنى بوده است ، مال از او پس گرفته مىشود ، و در صورت عدم امكان پس گرفتن ، دريافت كننده ضامن آن است ، نه زكات دهنده ، مگر آنكه مقصر باشد . 11 فقر مانع وجوب زكات بر فقير نيست ؛ 12 ليكن نسبت به زكات فطره ( - - ) زكات فطره ) فقر مانع وجوب آن است ؛ 13 هر چند به قول مشهور ، پرداخت زكات بر او استحباب دارد . 14 خمس : از جمله مستحقان خمس ، سادات فقيراند 15 ( - - ) خمس ) . كفّارات : مستحق كفّاره در موارد اطعام يا دادن لباس ، فقير است 16 ( - - ) كفّاره ) . جهاد : از شرايط وجوب جهاد ابتدايى بر مكلف ، فقير نبودن است ؛ از اين رو ، شركت در جهاد بر كسى كه از تأمين مخارج زندگى خود و خانواده‌اش ناتوان است ، واجب نيست 17 ( - - ) جهاد ) . انفال و ارث : از جملهء انفال ( - - ) انفال ) مال بدون وارث است . 18 مال بدون وارث ، با حضور امام عليه السّلام ، به ايشان مىرسد و در زمان غيبت ، به قول مشهور به فقرا داده مىشود . البته در اينكه تنها به فقراى منطقه‌اى كه مال بدون وارث در آن منطقه است ، داده مىشود يا دادن آن به فقراى ساير مناطق نيز جايز است ، اختلاف مىباشد . مشهور قائل به قول نخست‌اند . 19 جمعى ، احتياط را در توزيع ميان فقراى منطقه‌اى كه مال در آنجا است ، دانسته‌اند . 20